Blog

ARS Anahid Chapter Commemorates Martin Luther King Jr. Day (In Armenian)

ac4dbc5bf3793d268025746e30ceec34_xsՀՕՄի «Անահիտ» Մասնաճիւղի Դասախօսութիւնը Մարթին Լութըր Քինկ Կրտսերի Եւ Հրանդ Տինքի Մասին

ԱՆԱՀԻՏ ՄԷՅՄԱՐԵԱՆ

19 Յունուար 2015ին, Ֆերահեան Ազգային վարժարանի «Տիգրանեան» սրահին մէջ տեղի ունեցաւ շահեկան դասախօսութիւն մը՝ Մարթին Լութըր Քինկ կրտսերի ծննդեան 86րդ տարեդարձին եւ Հրանդ Տինքի նահատակութեան 8րդ տարելիցին նուիրուած. անոնք զուգադիպեցան ճիշդ նոյն օրուան:

ՀՕՄի «Անահիտ» մասնաճիւղի ատենապետուհի Սոնա Պոսթանեան բարի գալուստ մաղթեց ներկաներուն, ապա ներկայացուց օրուան դասախօսը՝ Սեդա Գրիգորեան:

Գրիգորեան ծնած է Լիբանան: 1989ին աւարտած է Պէյրութի Համազգայինի Հայագիտական Բրձր. Հիմնարկի գրական բաժինը, ապա՝ 1993ին, շրջանաւարտ եղած է Երեւանի Պետական համալսարանէն՝ իբրեւ գրականագէտ: Զբաղած է ուսուցչութեամբ Լիբանանի եւ Քանատայի մէջ, դասաւանդելով հայոց լեզու եւ գրականութիւն, միաժամանակ աշխատակցած է Պէյրութի «Ազդակ», Մոնթրէալի «Հորիզոն» եւ Լոս Անճելըսի «Ասպարէզ» թերթերուն՝ ստորագրելով գրական եւ մշակութային յօդուածներ եւ հարցազրոյցներ: 2009էն 2012, վարած է «Բագին» գրական հանդէսի փոխխմբագիրի պաշտօնը:

Գրիգորեան հեղինակն է երկու հատորներու՝ «Եզերք» եւ «Հայուհիի Մը Օրագրէն»: Ան ներկայիս կը բնակի Լոս Անճելըս:

Նախքան դասախօսութիւնը, Սեդա Գրիգորեան խնդրեց յոտնկայս մէկ վայրկեան լռութեամբ յարգել յիշատակը Մարթին Լութըր Քինկ կրտսերին եւ Հրանդ Տինքին՝ անձնազոհ նահատակներուն:

Սեդա Գրիգորեան ըսաւ, թէ զէնքը ձեռին իր հայրենիքը եւ ժողովուրդը պաշտպանող զինուորը չէ միայն, որ կը զոհուի, այլ գաղափարի յեղափոխութիւն հռչակած «զինուոր»ը եւս: Խաղաղ պայքարին մէջ ալ մահ կայ, զոհ կայ: Սակայն նահատակներուն ձգած աւանդը բազմաթիւ բարիքներ կը բերէ ապագայ սերունդներուն…

Դասախօսութեան վերջաւորութեան, Սեդա Գրիգորեան կոչ ուղղեց ՀՕՄուհիներուն ներքնապէս փոխուելու, տուփէն դուրս մտածելու, հայ կնոջ ձայնը լսելի դարձնելու, ծառայութեան դաշտը լայնցնելու եւ կացութիւններ մեղմացնելու կամ փոխելու համար մեր ձեռքը գտնուած «զէնքերը» ի սպաս դնելու:

Խորին երախտագիտութեամբ, վարչական ընկերուհիները դասախօսին նուիրեցին ծաղկեփունջ մը, ՀՕՄի 100ամեակին նուիրուած յուշամատեանը եւ «Հայ Սիրտ»ի բացառիկ թիւը՝ դարձեալ ՀՕՄի 100ամեակին նուիրուած:

Ստորեւ կը ներկայացնենք ամբողջ դասախօսութիւնը՝ իր շահեկանութեան համար.

Յատկանշական զուգադիպութեամբ մը, այսօր, Միացեալ Նահանգներու տարածքին եւ Թուրքիոյ մէջ, նշումը կը կատարուի երկու անկիւնադարձային թուականներու. Ամերիկա կը նշէ իր երախտագէտ զաւակներէն Մարթին Լութըր Քինկ կրտսերի ծննդեան 86րդ տարեդարձը, իսկ Թուրքիոյ Թաքսիմ հրապարակին վրայ կը յիշատակուի թուրք ազգայնամոլութեան կիրքի զոհ, հայազգի Հրանդ Տինքի սպանութեան ութերորդ տարելիցը: Դէմքեր, որոնք հակառակ իրարմէ մօտաւորապէս քառասուն տարիներու հեռաւորութեան, անպայման որ իրարու հետ ունին մօտիկ աղերսներ, յատկապէս երբ մարդկային իրաւանց հարցերն են, որոնք խնդրոյ առարկայ են: Հարցեր, որոնք կը վերաբերին ոչ միայն Միացեալ Նահանգներու եւ Թուրքիոյ, այլեւ Երկիր մոլորակի համայն մարդկութեան եւ այդ շրջագիծէն ներս մեզի՝ հայութեան, Պոլիս ըլլանք, Սուրիա, Լիբանան, Իրաք, Իրան, Հայաստան, Ամերիկա, Զիմպապուէյ, Աւստրալիա կամ այլուր:

Առաջինը՝ ծնած 15 Յունուար 1929ին եւ 4 Ապրիլ 1968ին զոհ գացած Ամերիկայի տարածքին սպիտակամորթներու կողմէ՝ ընդդէմ սեւամորթ ժողովուրդներու դրսեւորուած դարաւոր խտրականութեան դէմ իր գխաւորած խաղաղ պայքարին՝ իբրեւ քրիստոնեայ հոգեւորական, խաղաղութեան Նոպէլեան մրցանակի արժանացած հռետոր եւ իր ժամանակի ամէնէն կարկառուն հանրային դէմքերէն մէկը այս երկրին, որ յանուն ճշմարտութեան, հաւասարութեան եւ մարդկային ազատ կամքի արտայայտման իրաւունքի՝ վերցուց առաջնորդութիւնը իր ցեղի, տեսակի ու գոյնի արդար պայքարին եւ քալեց աներեր, պայքարեցաւ անդուլ, մինչեւ որ դիտապաստ ինկաւ եւ իր նահատակութեամբ լուսաւորեց մարդկային պատմութեան մէկ մութ էջը՝ վերջակէտ դնելով սեւ ու սպիտակամորթ ժողովուրդներու միջեւ խտրական մահացու վերաբերումին եւ յետագայ սերունդներուն կտակելով՝ «երազ» ունենալու եւ զայն անկաշառօրէն հետապնդելու շքեղ փորձառութիւնը.

I have a dream…

Երկրորդը՝ Հրանդ Տինք, ծնած՝ 14 Սեպտեմբեր 1954ին, սպաննուած՝ 19 Յունուար 2007ին, ազգային փոքրամասնութեան մը ներկայացուցիչը, որ Թուրքիոյ մէջ հայկական ինքնութեան եւ հայութեան իրաւունքներու պաշտպանութեան ճամբուն վրայ ինկաւ իբրեւ նորագոյն նահատակ, որուն «մեղքը» մարդկային ազատ խօսքի սկզբունքներուն եւ ազգային ինքնութեան կառչած մտաւորական, հասարակական գործիչ, ազգայնաշունչ լրագրող ըլլալն էր եւ անխոնջ պայքարող մը՝ ընդդէմ Թուրքիոյ մէջ գոյութիւն ունեցող անհանդուրժողութեան սարսափազդու մթնոլորտին եւ անոր աւերիչ հետեւանքներուն:

Համեմատութիւնները պահելով հանդերձ այս երկու անձնաւորութիւններուն միջեւ՝ նշենք, որ երկուքն ալ գլխագիր զոհերն են Մարդկային Իրաւունքներու Պաշտպանութեան Դատին եւ իրենց գործունէութեամբ արդարօրէն տիրացած՝ իրաւազուրկ ժողովուրդներու սիրոյն ու յարգանքին, թէեւ երկուքն ալ առյաւէտ լռեցուած՝ ազգայնամոլ խմբակներու կողմէ, որոնց ցանած անհանդուրժողութեան սերմերու հետեւանքով երկիրներ ու ժողովուրդներ կը մնան բանտուած՝ այլամերժութեան, ազգայնամոլութեան, ոչ ժողովրդավար ապրելաձեւի, վախի, սարսափի եւ ոճիրներու ճիրաններուն մէջ:

Սակայն դիւրին չէ դէմ դնել ոճրագործ ու անարդար այն մութ ուժերուն, որոնք կը նկրտին զինեալ խմբակներու տեսքով աշխարհը վերածել անապահով վայրի, արիւն ու աւեր սփռելով իրենց չորս դին: Խմբակներ, որոնք տարբեր ժամանակներու մէջ տարբեր անուններով կոչուած են թէեւ, բայց տակաւին կան ու կը գոյատեւեն իբրեւ խաւարամտութեան եւ չարագործ ուժի սարսափազդու օրինակներ, մանաւանդ մեր ներկայ աշխարհին մէջ, ուր մեր իսկ աչքերուն առջեւ կը գործուին մարդկային նոր ցեղասպանութիւններ՝ յատկապէս մեզի ծանօթ Միջին Արեւելքի երկիրներու մէջ, որովհետեւ այս չարագործ խմբակները տուեալ երկիրներու պետական համակարգէն ներս անհերքելիօրէն ունին ազդեցութիւն ու կշիռ: Այսօր մեզմէ ո՞վ կրնայ անտարբեր մնալ ISIS-ի ձեռքով գործադրուող՝ մարդկային թէ մշակութային անասնական ոճիրներու, ցեղասպանութիւններու ի տես, որոնք տեղի կ՛ունենան անմեղ փոքրամասնութիւններու եւ յատկապէս քրիստոնեայ ազգաբնակչութեանց դէմ՝ արաբական տարբեր երկիրներու եւ յատկապէս Քոպանիի, Տէր Զօրի, Հալէպի, Մուսուլի մէջ թէ այլուր: Շարքին վերջինը՝ Եւրոպայի սրտին մէջ անցնող օրերուն «Շարլի Հեպտօ» երգիծաթերթին վրայ կատարուած անասնական յարձակումն էր…

Փակագիծը փակենք եւ շարունակենք:

Արդեօք ի՞նչ էր պահանջածը Քինկին՝ իր օրերու ամերիկեան կառավարութենէն: Հիմնական երկու բան. առաջին՝ վերացնել խտրական մօտեցումը աշխատաւորական դասակարգէն՝ սեւամորթ աշխատաւորին ալ վճարելով համաչափ վարձատրութիւն, այսինքն այնքան, որքան պիտի ստանար սպիտակամորթ բանուոր, աշխատաւոր կամ ընկերային որեւէ ծառայութիւն կատարող անհատ մը, եւ երկրորդ՝ սպիտակամորթներու պէս սեւերն ալ պէտք է ունենային քուէարկելու իրաւունք՝ իբրեւ այս երկրին իրաւ քաղաքացիները, առանց մորթի գոյնի, տեսակի կամ դասակարգի խտրութեան: Մէկ խօսքով՝ համաչափ վարձատրութիւն եւ քուէարկելու անկապտելի իրաւունք:

Արդիւնք ունեցա՞ւ Ամերիկայի մէջ Քինկի մօտաւորապէս եօթնամեայ անկոտրում եւ խաղաղ պայքարը: Այո՛, դոկտ. Քինկի պայքարը տուաւ իր բարեյաջող արդիւնքը: Սեւերու դատի պաշտպան Քինկի սկզբունքային խիզախ մօտեցումն ու հետեւողական պայքարը բառ ու բանի վերածուած՝ բարձրագոռ լսուեցան երկրի տարբեր նահանգներու եկեղեցիներու բեմերէն, ամպիոններէն, ձայնասփիւռի ու հեռատեսիլի կայաններէն, եւ յատկապէս լսուեցան փողոցներէ՛ն, երբ Քինկ իր իսկ ժողովուրդին, իր հօտի՛ն հետ իջաւ փողոց, գրաւեց կեդրոնը առաջին գիծին, բարձրացուց բողոք, դրաւ պահանջներ եւ անխափան շարունակեց ժողովրդային լայնածաւալ շարժումի վերածուած իր երթը՝ մինչեւ իր կեանքի վերջին օրը… Սպանութենէն միայն օր մը առաջ, Մեմֆըսի մէջ ան արտասանած էր մտաւորական լիցքով հարուստ իր վերջին քարոզ-խօսքը եւ պահանջած՝ «ազատութիւն».

All we want is to be free…

Այսօր, Քինկի մահէն 47 տարի ետք, Ամերիկայի Միացեալ Նահանգներու առաջին սեւամորթ նախագահ Պարաք Օպաման արդէն կը բոլորէ իր ընտրութեան երկրորդ շրջանը. երեւոյթ մը, որ կ՛ապացուցէ, թէ Քինկի՝ մահուան գնո՛վ իսկ պահանջած խտրականութեան վերացման եւ ժողովրդավարական կանոններու հաստատման խստաբիբ առաջարկները տուած են իրենց բարի պտուղները… Ու մանաւանդ՝ զուր չէ գացած այս մեծ ամերիկացիին կեանքը: Ահա եւ կեանք մը, մարդ մը, դատ մը՝ Մարթին Լութըր Քինկ կրտսեր, պայծառ ու շէնշող անուն մը, որ այսօր կը յիշատակուի Ամերիկայի ամբողջ տարածքին՝ իբրեւ ազգային հերոս, նահատակ, քաղաքացիական եւ ընկերային հիմնարար հարցերու լուծման անտեղիտալի կամք եւ բոլոր ժամանակներու մարդկութեան համար կենդանի ներշնչարան:

Հիմա գանք մեր ածուին:

Ինչպէս վերը յիշեցինք, ճիշդ այսօրուան պէս, 2007ին, Իսթանպուլի Շիշլի թաղամասին մէջ, 17 տարեկան ազգայնամոլ թուրք Օկիւն Սամասթ անարգ սպանութեամբ մը կտրեց կեանքին թելը՝ «Ակօս» երկլեզու շաբաթաթերթի խմբագիր, լրագրող եւ հասարակական գործիչ Հրանդ Տինքի, որուն անողոք սպանութեամբ ոչ միայն ալեկոծուեցան թրքահայութիւնն ու աշխարհի բոլոր հայերը անխտիր, այլեւ Թուրքիա ի՛նք վերածուեցաւ ալեկոծ ծովու՝ բազմահազար հայերու կողքին տեսնելով նոյնքան խիտ շարքերով թուրքերու, քիւրտերու եւ այլազգի փոքրամասնութիւններու ընդվզող մարդկային ալիքներ, որոնք Տինքի սպանութեան յաջորդ օրն իսկ ողողեցին Իսթանպուլի հրապարակը՝ պահանջելով ոճիրի բացայայտում եւ արդար դատավարութիւն:

«Բոլորս Հրանդ Տինք ենք» գոռացին մեծաթիւ բազմութիւններ՝ Տինքի թաղման օրը: Մեզմէ շատեր ուշադրութեամբ հետեւեցան կատարուածին, եւ տակաւին թարմ է մեր յիշողութեան մէջ այն, ինչ կատարուեցաւ այդ օրերուն Իսթանպուլի սիրտին մէջ: Հրանդ Տինք զոհուեցաւ մարդու իրաւունքներու եւ յատկապէս՝ հազարաւոր տարիներէ ի վեր իր հողին վրայ ապրող հայութեան ազգային շահերու պաշտպանութեան ի խնդիր եւ հանդիսացաւ հայ նորագոյն պատմութեան ամէնէն արիւնալի զոհը, որ զինք յուղարկաւորող հարիւր հազարաւորներու կողմէ իրաւամբ կոչուեցաւ «մէկուկէս միլիոն + մէկ»՝ իբրեւ թուրք ազգայնամոլութեան կողմէ շարունակուող Հայոց Ցեղասպանութեան նոր ու վերջին նահատակը:

Իսկ ի՞նչ էին Տինքին պահանջները: Պարզ ու բնական, քսաներորդ դարը յատկաշնող մարդկային պահանջներ՝ յատկապէս փոքրամասնութիւններու ազատութեանց կապուած, ինչպէս՝ խօսքի, ազգային ինքնութեան, մարդկային իրաւունքներու ազատութեան եւ յատկապէս Թուրքիոյ մէջ ապրող հայութեան ազգային կալուածներու եւ սեփականութեանց պաշտպանութեան առնչուող:

Տինք յաջողեցաւ իր համոզումներն ու յառաջդիմական գաղափարները եւ հայ ազգի լինելութեան խնդիրը բանաձեւել քաջաբար, յատկապէս երբ 1996ին սկսաւ հրատարակուելու «Ակօս»ը, որուն էջերը յաճախ ողողուեցան Հայկական Հարցի, հայ ազգի պատմական իրաւունքներու եւ թրքահայութեան ժամանակակից կեանքին ու դժուարութիւններուն առնչուող հարցերով, ուր ան յաճախ արծարծեց հայ-թուրք երկխօսութեան կարեւորութիւնը, Թուրքիոյ եւ Հայաստանի միջեւ սահմանները բանալու պահանջը՝ այն յստակ համոզումով, թէ հասած է ժամանակը, որ թուրք ժողովուրդը դէմ յանդիման գայ իր պատմութեան ու անցեալին հետ, կամ՝ առնուազն, Թուրքիոյ մէջ սկսի արծարծուելու Հայկական Ցեղասպանութեան հարցը՝ վաւերականօրէն եւ աւելի ընդարձակ շրջանակներու մէջ:

Բոլորիս ծանօթ է անշուշտ Տինքի կեանքի վերջին տարիներու քաոսային վիճակը. անհատնում սպառնալիքներ, սարսափեցնող նամակներ, ապա ամբաստանութիւն, քանի մը ամիսներու բանտարկութիւն եւ թուրք ազգայնամոլ խմբակներու թէ անհատներու կողմէ զրպարտանքներու թէժացում, որպէսզի հայ լրագրողը թուրք պետութեան ու ժողովուրդին թշնամի ցոյց տալու ամէն տեսակ խարդաւանանք հող գտնէ երկրի մը մէջ, ուր հայութեան ինքնութեան եւ իրաւունքներու նկատմամբ առնուազն առկայ է անհանդուրժողութեան մթնոլորտ։ Չուշացաւ նաեւ թշնամանքը. «կէաւուր», որ կը համարձակի յայտարարել, թէ «թունաւոր է թուրքին արիւնը»…

Բարոյապէս անտանելի չափերու հասած սեփական կեանք մը, զոհ՝ ազգայնամոլ շրջապատի ատելավառ թշնամանքին, Տինքը դրաւ իր անձի պաշտպանութեան համար լուրջ քայլեր առնելու ստիպողութեան տակ, երբ ան որոշեց իրեն դէմ գործադրուած հետապնդումներու եւ յարձակողական կեցուածքներու թղթածրարը փոխանցել եւրոպական դատարան եւ պահանջել սեփական կեանքի ապահովութիւն: Բայց թշնամին իրմէ առաջ շարժեցաւ եւ Տինք իր մահէն քիչ առաջ թրքական ինքնութիւնը արատաւորելու յանցանքով բռնադատուեցաւ ու բանտարկուեցաւ: Այսուհանդերձ, ան երբեք չվարանեցաւ՝ «Ես ազգութեամբ հայ եմ եւ թուրք պետութեան քաղաքացի» խօսքը գոռալու բարձրաձայն, ներքուստ զգալով հանդերձ, որ ազգայնամոլութեան անուրը ինչպիսի անասնութեամբ օրէ օր կը սեղմէ իր վիզը, մինչեւ որ արի արանց իր կեցուածքին համար ան ստացաւ մահացու գնդակ եւ նահատակուեցաւ…

Թուրքիա, որ անցնող տասնամեակներէն ի վեր եւ մինչեւ օրս կ՛երազէ մուտք գործել Եւրոպական Միութիւն, Տինքի սպանութեամբ կորսնցուց այնպիսի ջատագով մը, որուն բեմական խօսքն ու գրիչը բազում առիթներով հանդէս եկան այս մասին: Տինք կը հաւատար, որ Թուրքիա իրաւամբ պէտք է մաս կազմէ Եւրոպական Միութեան, որպէսզի երկրին մէջ ստեղծուի հանդուրժողութեան մթնոլորտ, եւրոպական չափանիշները սկսին բանելու երկրի համակարգէն ներս, կառավարական մակարդակներէն սկսեալ մինչեւ հասարակ, աշխատաւորական լայն խաւերը, ինչ որ պիտի նպաստէ երկրի տարբեր զանգուածներու միջեւ առողջ շփման, այլեւ Թուրքիոյ տարբեր ազգութիւններու տէր քաղաքացիներու միջեւ ընդունելի յարաբերութեան մը ստեղծումին:

Տինքի համոզմամբ, թուրք ժողովուրդը կազմող բաղադրիչներուն միջեւ երկխօսութիւնը էական կարիք էր, որպէսզի մարդիկ նաեւ սկսէին լսելու զիրար եւ ուրեմն լսելու իրարու ցաւերը, սովորականէն մինչեւ պատմականը, ազգայինը, այլեւ մինչեւ Հայկական Ցեղասպանութեան իրողութիւնը՝ այսպէս նաեւ ազգայնամոլ ու տգէտ զանգուածները հասցնելու համար ճանաչողութեան ընդունելի մակարդակի մը, որպէսզի երկրին մէջ ժողովրդավար կարգերը հաստատուէին արմատականօրէն, այլ ոչ թէ մնային փրփուր՝ միայն եւրոպացիներու աչքին փոշի ցանելու համար…

***

Թուրքիոյ մէջ հանդուրժողութեան մթնոլորտի ստեղծման, ազգային փոքրամասնութիւններու դէմ խտրականութեան վերացման եւ քաղաքացիական ազատ ու արդար իրաւունքներու հաստատման ճամբուն վրայ՝ Տի՛նք եւս ինկաւ, այնպէս ինչպէս ինկած էր Քինկ իրմէ առաջ, Ամերիկայի մէջ:

Մեր դիմաց ուրուագծուող նմանութիւններէն կարելի է կատարել հիմնական մէկ հետեւութիւն, որ միաժամանակ շարժիչ ուժը կը հանդիսանայ ազգերու եւ պետութիւններու կեանքի բարելաւման, եւ է՛ ու կը մնա՛յ՝ ժողովրդավար կարգերու ամրապնդման միակ արդիւնաբեր ճամբան. այն, որ բոլոր ժամանակներուն մարդկային իրաւանց պաշտպանութեան հարցերու դէմ խաղաղ ու մտաւորական լիցքով պայքարին մէջ եւս կը պահանջուին կացութիւններ շրջող, մարդոց հոգիներուն մէջ կրակներ բորբոքող եւ ազգերու ու երկիրներու պատմութեանց մէջ անկիւնադարձային իրավիճակներ ստեղծող զոհեր, հերոսներ, անձնազոհ նուիրեալներ, նահատակնե՛ր… Քանի որ, ինչպէս կը հաստատէ բանաստեղծ Սեւակ՝ «Ուշ, ուշ են գալիս, բայց ոչ ուշացած, նրանք ծնւում են ճիշդ ժամանակին», որպէսզի բնութեան օրէնքին համապատասխան՝ երկիրներ ու ազգեր իրենց էութեանց ու ճիգին համապատասխան յեղաշրջում ապրին եւ յառաջդիմեն…

Երէկ Քինկն էր, այսօր՝ Տինքը… Մօտիկ անցեալին՝ համայնավար վարչակարգի զոհ՝ հայ, ռուս, ուքրանացի եւ այլազգի նահատակ գրողները, 1915ին, օսմանեան կայսրութեան ձեռքով բնաջնջուած հայ մտաւորականութիւնը, անկէ առաջ՝ ֆրանսական յեղափոխութիւնը կերտող մտաւորական խաւի ներկայացուցիչները, եւ այլն… Այսպէս՝ զոհերու կարաւանը կը շարունակէ իր ընթացքը…

Իսկ մեր փոքր ածուին համար՝ Հրանդ Տինքի արիւնը տակաւին կը մնայ թաց՝ Շիշլի թաղամասի «Ակօս»ի շէնքին առջեւ, թէեւ բուն ոճրագործները տակաւին չեն ենթարկուած արդարութեան անբեկանելի վճիռին, բայց եւ այնպէս կարելի չէ անտեսել այն երեւոյթը, որ Տինքի դատը պաշտպանող միլիոնաւոր հայերու կողքին այսօր արդարութիւն պահանջող նոյն շարքին վրայ կանգնած են եւրոպական հաստատութիւններ, միջազգային վարկի տիրացած հայ, թուրք, արաբ, ամերիկացի, եւրոպացի մտաւորականներ, գրողներ, լրագրողներ, ակադեմական շրջանակներ, մարդկային իրաւանց հարցերով զբաղող զանազան մարմիններ ու միութիւններ, որոնց արտաբերած իւրաքանչիւր բառին ու տողին ընդմէջէն եւ կազմակերպած մէն մի ձեռնարկի ընթացքին կը վերակենդանանայ ի՛նք՝ Տի՛նք, իբրեւ մարդկային յառաջդիմութեան ամէնէն լուսաւոր փարոսներէն մէկը՝ ատիկա ըլլայ փոքրամասնութեանց կեանքին մէջ եւրոպական չափանիշներու կիրարկման, թրքահայոց ազգային իրաւունքներու հաստատման, թէ այսօրուան Թուրքիան իր անցեալին ու պապերուն գործադրած ցեղասպանութեան հետ դէմ յանդիման կանգնեցնելու նպատակով:

Բի՜ւր յարգանք՝ մարդկային իրաւանց պաշտպանութեան ճամբուն վրայ ինկած զոյգ նահատակներ Մարթին Լութըր Քինկ կրտսերի եւ Հրանդ Տինքի անմեռ յիշատակին:

Photographs

Post a comment