Blog

ARS Seminar Roadmap to Empowerment (English & Armenian)

The Armenian Relief Society (ARS) of Western USA celebrated the 30th Anniversary of its establishment as a separate entity with weekend-long events. The Empowering Generations Seminar was the second of those events, which was held on May 3, 2014, at the Glendale Hilton Hotel, with 125 participants.

Speakers talked about how they personally engaged in order to gain empowerment, how they facilitated empowerment of their peers or shared examples of exceptional people who influenced their lives, who felt empowered to do the kinds of things that changed not just perceptions, but lives.

Emcee of the dynamic seminar, Aleen Postoyan of the Regional Public Relations Committee, made opening remarks and set the tone of the event, encouraging all to “motivate us to empower not only ourselves, but each other.” The ARS-WUSA Regional Executive’s chairperson Lena Bozoyan made welcoming remarks, acknowledged the presence of the ARS Central Executive Board chairperson Vicky Marashlian and the liaison to the region, Annie Kechichian, asked that each of the participants become catalysts in their respective spheres, and thanked Haigoush Keghinian Kohler for sponsoring the seminar and for “empowering all of us, all these years.”

The morning session was moderated by Ara Khachatourian, Asbarez English Editor.  He started out by pointing out a “basic and fundamental reality that none of us would be here today if it weren’t for the women bringing us into this world. Our identities and our personalities have been formed because of the immense influence the women in our lives have had.” Khachatourian noted that the ARS has become a critical aspect of our Armenian reality and it must persevere by the inclusion of young women from all walks of life. Hence, the session started on “Armenianism in a Changing World: Cultural Burden or National Identity.”

Alice Petrossian, a retired educational administrator from the Pasadena Unified School District, who is now an activist, spoke about “Empowering Women Through Service”. She remarked that growing up the only organization with women leaders was the ARS, but today organizations have realized that women can be leaders. She emphasized the shift to being role models to engaging the youth in civic duty as a way of ensuring their success. Petrossian said that she has not met an Armenian woman who was not talented; and implied that everyone has a talent to serve; everyone can find the time and means to serve; no one is invited to serve; and no one is going to stop someone from serving. Providing examples of service in Armenian organizations by Armenians-by-Choice (ABC), she challenged the audience to look for possible ways to serve and become empowered server. Her parting message was, “I’m not afraid to serve and I will make a difference for myself, for my organization and my nation.”

Roxanne Makasdjian manages Broadcast Communications at University of California, Berkeley who has been very involved in community organizations, including being a co-founder and a current board member of The Genocide Education Project, which brings Armenian Genocide instruction into American high schools. Makasdjian gave credit to her own upbringing to her mother and grandmother, who were ARS members and activists. She described why the project was needed after a whole decade had passed by the California legislature mandating the instruction of the Armenian Genocide curriculum in high schools, noting lack of funding and resources. So, they developed lesson plans, published posters, conducted workshops during conferences and utilized technology to allow students and teachers to do their research on-line. Makasdjian emphasized how parents and students can demand the subject to be taught at their public schools, how they find ways to relate Armenian history to the youth growing up in the United States, why it is important for them to take action.

Vache Thomassian, an attorney who got his Juris Doctorate from Loyola Law School and studied economic and political development at Columbia University, and is the brother of Sosse Thomassian-Yekikian, who died with her husband Allen during an auto accident after repatriating in Armenia. He delved into his subject, “Repatriation and the Generation of ‘Fools’”, by describing the various waves of Armenians who repatriated from the Diaspora to Armenian following the Artsakh liberation struggle, Armenia’s independence, as refugees from wars in Iraq and Syria, and as a place to live. He explained how his sister, Sosse, redesigned the AYF Youth Corps program from reconstruction to day camp for children, and the program was replicated by other AYF regions. Thomassian explained that there is an intersection between passion and action, and that “fools” jump into the river with both feet and figure out the way, and it is up to each person to make choices on how to cross the river.

Following the lunch break, Varoujan Vosganian, an Armenian-Romanian senator, economist, essayist and poet, who was a guest, spoke about the Armenian community in Romania and the importance of connecting the youth to our ideologies and aspirations, utilizing technology.

The first keynote speaker, Anna Astvatsaturian Turcotte, was introduced by Elen Asatryan, ANCA Western Region Executive Director. Turcotte is an attorney who escaped Baku, Azerbaijan as a child, lived in Armenia as a refugee for 3 years, and moved to the United States, receiving her Juris Doctorate from the University of Maine, School of Law. She described their arrival in Fargo, North Dakota in her father’s words: “American Siberia”, and her journey of being a victim of ethnic cleansing, violence, terror and fear to coming out of her sheltered life and seeing the light for the first time since her childhood.

Anna Astvatsaturian Turcotte said that her book, “Nowhere, a Story of Exile” is based on her childhood diary. For her first 20 years in the States, she had tried to forget about her past, but after her two daughters were born, she worried that she herself would not remember Baku, her children would not understand what happened to the Armenian community and would never know the sacrifices, which were made for their sake. Tatul Sonentz-Papazian of the ARS, Inc. in Boston, had helped to edit her book, so it could be published. Her heart-wrenching account of her flashback of her emotional journey — near rape by the Azeri neighbor, and eventual escape —  after hearing Azeri lies and realizing that children in Nagorno Karabagh were still being targeted by Azeris, she had become an activist for their sake, and her journey would take her back to Armenia and Artsakh in September, this time, not as a refugee, but an empowered family of Baku Armenians, who made a difference for the Armenian communities and Nagorno Karabagh. During the break, Turcotte, autographed copies of her book.

The second keynote speaker, Dr. Chris Sassouni, was introduced by his uncle, Papken Sassouni. Papken explained that when his family moved to the United States from France, he stayed at his brother Viken’s home, where the spoken language was French. Decades later, he received calls with incessant questions about Chris’ grandparents, Garo and Leola Sassouni, and had to reread their memoires and checked historical books, in order to answer them.

Dr. Sassouni’s presentation was about his personal journey that transformed him from the inside, in a large part because he grew up in a family, away from Armenian communities, and he ended up not knowing his Armenian roots at all. He pointed out that his journey for the past seven years took a village to help him figure out his identity. Starting with his earliest memories of his famous grandparents during their visits, did not know that Sassoun was a place, he told his life story in a lighthearted way. He met filmmaker Bared Maronian who was working on a documentary, who told him that there was an ARS chapter named after her grandmother (in Watertown, Mass.). Over the next few years, he researched all about the travels of his grandparents, mapped them out, found out photographs and documents with family members, Genocide orphans, on horseback, rescue squad to free Leola (and 500 others) from prison, ARS conventions, medals, home-office, etc. Dr. Sassouni thanked his uncle and the others, who helped him during his long quest.

The last panel, about personal journeys of survival, was moderated by Nora Chitilian-Kelechian, a licensed Marriage and Family Therapist, who started her career at the ARS Youth, Child & Family Guidance Center in Glendale, Calif.

Cynthia Keyllian talked about how she had to confront her cancer at age 20, going through treatments, learning about her disease, using her support system, and how starting “Beads for Battle” helped her feel empowered to help others inflicted with disease, and their families. She told of different stories of how the beads helped patients all over the world to have hope and get through the day, because they knew that someone cared. Keyllian is in remission and is continuing her education at Loyola Marymount University. Her aim was to raise awareness about cancer and to show that her life completely changed, she became stronger and a much more educated person, who wants to help others.

Sona Donayan-Arabian is a registered dietitian and teaches nutrition at Glendale Community College. She was in the best shape of her life, when cancer hit her. A trusted colleague suggested to use the talk as a turning point in her life, as a fresh start. Arabian used the opportunity to give tribute to all those who stood behind her in her journey from early childhood to motivate; restore and recognize. Her interest in nutrition became her new passion after her first son was born and she tried to lose weight. She also picked up running, and she started participating in marathons. After a trip to Peru, she received the diagnosis and her doctor advised that all her training was to prepare her for her fight with cancer. She agreed to an aggressive schedule, which required week-long hospital stays, and jumped right back into running. During the past two years, she also participated in the LA Marathon on the ARS team. She shared the lessons that she learnt during the last four years, including the lesson that helping others has a healing effect.

Dr. Haygoush Kalinian is a Forensic Neuropsychologist, who has her own practice to evaluate patients with neurological, medical and psychiatric disorders. The ARS provided her with scholarships during the first and last time that she attended a university. Her challenge was diabetes and how it made her legally blind, in addition to a traffic accident, which caused neurological damage due to head trauma. Her doctor at the time advised that she could not learn any new information and should go home and watch TV; she proved him wrong by vowing that she would never take away hope from a patient no matter how serious or challenging their condition entails, and traveled to New York to become a neuropsychologist herself. Since nothing is simple in any Armenian’s life… she experienced further complications from diabetes. She lost more of her sight and could not see normal print, street signs, people’s faces, etc. She persevered. After ten years of working in her practice, she has expanded her services by hiring a child neuropsychologist. She said that she has never said “Why me?” advised to keep a positive outlook and to remember her when they experience difficulties.

Speakers and moderators received plaques. Regional Executive Chairperson Lena Bozoyan spoke highly of ARS Javakhk Fund Committee and ARS Zovinar chairperson Haigoush Keghinian Kohler, who received a bouquet of flowers from her for being the seminar sponsor.

ARS members who were the mothers of several of the speakers were among the audience. They cheered their daughters, as they have done so many times before, passing on the torch to the next generation.

Photos

ՀՕՄի Սեմինարը Սերունդները Աշխատանքի Լծելու Ոգեւորութիւն Ստեղծեց

Հայ Օգնութեան Միութեան ԱՄՆի Արեւմտեան Շրջանի 30-ամեակի առիթով կազմակերպուած շաբաթավերջի ձեռնարկներուն երկրորդը՝ Սերունդները Լիազօրելով Հզօրացնելու սեմինարն էր, որ տեղի ունեցաւ Մայիս 3, 2014ին, Կլէնտէյլի Հիլթըն պանդոկի սրահէն ներս, շուրջ 125 անձերու մասնակցութեամբ:

Դասախօսները իրենց անձնական փորձառութիւններուն միջոցով բացատրեցին թէ իրենք ինչպէս քայլեր առին իրենց կամ իրենց շուրջիններուն կեանքերը բարելաւելու, անոնց ալ խրախուսելով որ լիազօրուած զգան:

Այս ազդեցիկ սեմինարի հանդիսավարութիւնը կատարեց ՀՕՄի Քարոզչական Յանձնախումբի անդամներէն Ալին Փոստոյեանը, որ բացման խօսքով նշեց թէ նպատակը խրախուսել է որ ո՛չ թէ միայն մենք զմեզ, ա՛յլ իրարու: ՀՕՄի Արեւմտեան ԱՄՆի Շրջանային Վարչութեան ատենապետուհի Լենա Պօզոյեանը բարի գալուստի խօսքով ողջունեց ՀՕՄի Կեդրոնական Վարչութեան ատենապետուհի Վիքի Մարաշլեանին եւ շրջանի կապ՝ Անի Քէշիշեանին, մասնակցողներուն խրախուսեց որ իւրաքանչիւրը իր ասպարեզէն ներս տարբերութիւն ընէ, ինչպէս նաեւ շնորհակալութիւն յայտնեց կազմակերպողներուն եւ մասնակցողներուն, յատուկ շնորհակալական խօսք ուղղելով սեմինարի հովանաւորուհիին՝ Հայկոյշ Գեղինեան Քոհլըրին, որ տարիներով ուժ տուած է բոլորին:

Առաջին բաժնի համադրողն էր Ասպարէզի Անգլերէն բաժնի խմբագիր Արա Խաչատուրեանը, որ վեր առաւ ՀՕՄի դերը հայկական իրականութեան մէջ եւ այդ պատճառով կենսական նկատեց որ ՀՕՄը ընդգրկէ նոր սերունդը իր յառաջընթացքը շարունակելու համար:

Ալիս Պետրոսեանը, որ հանգստեան կոչուած է կրթական վարիչի իր պաշտօնէն Փասատինայի հանրային վարժարաններու կեդրոնատեղիէն ներս, ներկայացուց «Կիներու հզօրացումը ծառայութեան միջոցով» նիւթը: Ան վերյիշեց թէ իր երիտասարդ տարիներուն, միակ հայ կազմակերպութիւնը որ կին ղեկավարներ ունէր ՀՕՄն էր, իսկ հիմա շատ մը կազմակերպութիւններ ընտրած են կին ղեկավարներ: Ան նկատել տուաւ թէ փոխանակ օրինակ ըլլալու, պէտք է նոր սերունդին աշխատանքի մղել, քանի որ երբ կը սորվին քաղաքացիական պարտականութիւն վերցնել, իրենց կեանքի յաջողութիւնը կը բարելաւուի: Ապա դիտել տուաւ թէ հայ կին չի կայ առանց տաղանդի, ուրեմն իւրաքանչիւր անձ կրնայ իր տաղանդը ծառայական գործի դնել, առանց սպասելու որ հրաւիրուի, նոյնիս եթէ միայն ընտրութեամբ-հայ է: Իր պատգամն էր կրկնել.- «Ես ծառայելէ չեմ վախնար եւ տարբերութիւն պիտի ընեմ իմ, իմ կազմակերպութեանս եւ ազգիս համար»:

Ռաքսան Մաքաստճանը սփռուող յարաբերութիւններու պատասխանատու է Եու.Սի. Պըրքլի Համալսարանէն ներս եւ բեղմնաւոր գործունէութիւն ունեցած է հիմնադիրներէն ըլլալով «Ցեղասպանութեան Կրթական Ծրագրին» որ ստեղծուած է հայկական ցեղասպանութեան դասաւանդումը ապահովելու հանրային երկրորդական վարժարաններէ ներս: Ան դիտել տուաւ թէ իր գործունէութեան օրինակ ծառայած են իր մայրն ու մեծ մայրը որոնք ՀՕՄի անդամ եղած են:

Մաքաստճան նկարագրեց թէ Քալիֆորնիայի մէջ ցեղասպանութեան ուսուցումը պարտաւորիչ ըլլալէն տասնամեակ մը ետք, դուրս եկաւ որ դպրոցները օրէնքը չեն գործադրեր քանի որ պիւտճէ չէ տրամադրուած եւ միջոցները չեն ստեղծուած: Ուրեմն դասանիւթեր պատրաստելով, պաստառներ հրատարակելով, աշխատանիստեր ծրագրելով եւ կայքէջերու միջոցով պայմանները ստեղծած են որ ուսուցիչները եւ աշակերտները կրնան իրենց մատչելի ձեւով նիւթը սերտել: Ան յորդորեց որ ծնողները եւ աշակերտները դպրոցներէն պահանջեն որ նիւթը սերտուի:

Վաչէ Թովմասեանը փաստաբան է որ վկայուած է Լոյոլա համալսարանէն, տնտեսական եւ քաղաքական զարգացում ուսանած է Քոլոմպիա համալսարանէն ներս եւ եղբայրն է Սօսէ Թովմասեան-Եքիքեանին որ իր ամուսնոյն Ալէնին հետ արկածի մը պատճառով մահացաւ: Նիւթ ունենալով հայրենադարձութիւնն ու «խենթ»երու սերունդը, ան ներկայացուց Արցախի ազատագրական պայգարի, Հայաստանի անկախութեան, Իրաքի եւ Սուրիոյ պատերազմներուն եւ իբրեւ ընտրութեամբ ապրելու տեղ մարդիկ ընտրած են փոխադրուիլ հայրենիք: Իր քոյրը, Սօսէն վերջին խումբէն էր որ ՀԵԴի ծրագիրը բարեփոխած էր ճամբարի ծրագրի, որ այնքան յաջողութիւն գտաւ որ այլ ՀԵԴի շրջաններ սկսան նոյն ծրագիրը իրարկել այլ տեղեր ճամբարներ հիմնելով: Ան դիտել տուաւ թէ խենթերը կը ցատկեն ու գետը կը նետուին, բայց իւրաքանչիւրը իրեն համար պէտք է որոշէ թէ ինչպէս պիտի գետը կտրէ:

Ճաշի ընդմիջումէն ետք, Վարուժան Ոսկանեանը որ Ռումանահայ տնտեսագէտ, գրող եւ բանաստեղծ է, խօսք առնելով Ռումանահայ գաղութին մասին խօսեցաւ եւ դիտել տուաւ կարեւորութիւնը երիտասարդութիւնը կապելու գաղափարական հիմքերուն եւ ձգտումներուն, արուեստգիտութիւնը օգտագործելով:

Առաջին գլխաւոր բանախօսուհին Աննա Աստուածատուրեան-Թուրկոթն էր որու ներկայացուց Հայ Դատի Արեւմտեան Շրջանի գործադիր տնօրէնուհի Էլէն Ասատրեանը: Բանախօսուհին պատանի հասակին Ատրպէյճանի Պաքու քաղաքէն ազատած է, երեք տարի ապրած է Հայաստանի մէջ, ապա փոխադրուած է Նորթ Տաքօթա նահանգի Ֆարկօ քաղաքը, հօրը խօսքերով, «Ամերիկեան Սիպիր»ը: Մէյնի Իրաւաբանական Համալսարանէն վկայուած է իբրեւ փաստաբան:

Երկու տասնամեակ փորձած է մոռնալ ամէն ինչ, բայց երկրորդ դուստրը ունենալէն ետք, մտահոգուած է որ պիտի չյիշէ իր փորձառութիւնները իր զաւակներուն պատմելու համար որպէսզի հասկնան թէ ինչ-ինչ զոհողութիւններով տեղ հասած են: Որոշած է իր պատանեկան տարիներուն պահած օրագիրը հրատարակել: Այսպէսով «Ոչ մէկ տեղ՝ աքսորի պատմութիւն մը» գիրքը ՀՕՄի Կեդրոնական Վարչութեան գրասենեակի Թաթուլ Սոնենց-Փափազեանի խմբագրութեամբ հրատարակուած է: Ազերի պաշտօնատարի մէկ զեկուցումը լսելէ ետք, հին վէրքերը բացուած են ահաւոր փորձառութիւններն ու վախը վերյիշելով՝ երբ դրացի Ազերիին կողմէ ստոյգ բռնաբարումէ ազատած է, մտահոգուելով Արցախի մէջ հասակ առնող մանուկներուն կեանքով՝ սկսած է իր քաղաքական գործունէութիւնը: Գալիք Սեպտեմբերին, իբրեւ հզօրացած անձնաւորութիւն մը եւ ո՛չ փախստական Պաքուցի մը, պիտի վերադառնայ Հայաստան եւ Արցախ իր հայրենակիցներուն օգնելու համար:

Երկրորդ գլխաւոր բանախօսն էր Դոկտ. Քրիս Սասունին, որուն ներկայացուց իր հօրեղբայրը՝ Բաբգէն Սասունին: Վերջինը բացատրեց թէ երբ ինք Ֆրանսայէն Ամերիկա փոխադրուած է, իր եղբօր քով մնացած է եւ տունէն ներս խօսակցական լեզուն եղած է ֆրանսերէնը: Տասնամեակներ ետք, երբ սկսած է Քրիսին հարցումներուն տարափը իր մեծ հօր Կարոյին եւ մեծ մօր Լոլա Սասունիին մասին, ինք ալ ստիպուած վերսկսած է կարդալ անոնց յուշերը եւ պատմական դէպքերը ստուգելու համար պատմական հատորները սերտած է:

Դոկտ. Սասունիին զեկոյցը իր ներքին վերափոխումին մասին էր, քանի որ հասակ առած էր հայկական շրջանակներէ հեռու ընտանիքի մը մէջ եւ չէր ճանչցած իր արմատները: Սակայն վերջին եօթը տարիներուն ընթացքին շնորհիւ խումբ մը մարդոց ջանքերուն, ան վերագտած էր իր ինքնութիւնը: Ան նկարներու եւ երբեմն քարտէսներու միջոցով զուարթ հայեցողութեամբ բացատրեց իր հնագոյն յիշատակները իր նշանաւոր մեծ հօր եւ մօր մասին, իր անունին մասին, նոյնիսկ այն որ տեղեակ չէր թէ Սասունը շրջանի մը անունն է:

ֆիլմարտադրող Պարէտ Մարոնեանէն իմացած էր թէ ՀՕՄի մասնաճիւղ մը կայ  Ութըրթաուն, Մասաչուսեցի մէջ Լոլա Սասունիի անունով: Ան մխրճուած էր ուսումնասիրելու իր մեծ-ծնողներուն շարժումները երկրէ երկիր, ծրագրէ ծրագիր, գտնելով նկարներ եւ փաստաթուղթեր ընտանեկան հաւաքոյթներու, ցեղասպանութեան որբերու, Լոլային եւ այլ բանտարկեալներու ազատագրող խումբին, ՀՕՄի պատգամաւորական ժողովներու, մետալներու, գրասենեակին, եւյլն.: Ան շնորհակալութիւն յայտնեց իր հօրեղբօր եւ միւսներուն, որոնք օժանդակեցին իր արմատներու որոնումին:

Սեմինարին վերջին բաժնով, ելոյթ ունեցան հայուհիներ որոնք իրենց անձնական գոյատեւման դժուարութիւնները յաղթահարելու պայքարներու մասին խօսեցան համադրութեամբ ամուսնական եւ ընտանեկան վկայեալ հոգեբան Նորա Շիթիլեան-Քէլէշեանին, որ իր առաջին փորձառութիւնը ստացած է ՀՕՄի Հոգեբանական Կեդրոնին մէջ:

Սինթիա Քէյլեանը բացատրեց թէ ինչպէս 20 տարեկան հասակին դիմագրաւուած է քաղցկեղի հիւանդութիւնը, բուժման ընթացքը, իր հիւանդութեան մասին տեղեկութիւնները, իր շուրջը եղող աջակիցներու շրջանակը, նաեւ ինչպէս «Ճակատամարտի համար ուլունքներ» (Beads for Battle) գործը իրեն օգնեց որ լիազօրուած զգայ ուրիշ քաղցկեղէ տառապողներուն ու անոնց ընտանիքներուն օգնելու համար: Ան տարբեր օրինակներով դրուագներ պատմեց հիւանդներու մասին որոնք ուլունքներուն միջոցով ներշնչուած ու յուսադրուած են: Այժմ ինք իր ուսումը կը շարունակէ Լոեոլա Մարիմաունթ Համալսարանէն ներս: Ան նպատակադրած է քաղցկեղի մասին իրազեկ ձեւով քարոզչութիւն կատարել եւ ցոյց տալ որ իր կեանքը բոլորովին փոխուած է՝ աւելի ուժեղ է, աւելի զարգացած է եւ ուրիշներուն օգնելու պատրաստ է:

Սոնա Տօնոյեան-Արապեանը վկայեալ սնունդի մասնագէտ է որ Կլէնտէյլ Քոմեունիթի Գոլէճէն ներս իր մասնագիտութիւնը կը դասաւանդէ: Իր առողջական վիճակին լաւագոյնն էր երբ քաղցկեղը զինք հարուածեց: Ան առիթը օգտագործեց որ շնորհակալութիւն յայտնէ բոլոր անոնց որոնք իր մանկութեան օրերէն զինք քաջալերած են: Սնունդի նկատմամբ իր հետաքրքրութիւնը ծնաւ իր առաջին զաւկի ծնունդէն ետք երբ փորձեց նիհարնալ: Սկսած էր վազել եւ տարբեր քաղաքներու Մարաթոնի մրցոյթներու մասնակցիլ: Փերուէն վերադարձին, իր քաղցկեղը ախտորոշող բժիշկը դիտել տուաւ թէ իր մարզումի բոլոր ընթացքը զինք այս ճակատամարտին պատրաստելու համար էր: Այսպէսով ան համաձայնած էր բուժումի արագ ժամանակացոյցի ձեւին որու ընթացքին ամէն անգամ մէկ շաբաթ պէտք էր հիւանդանոցը մնար: Առանց սպասելու ինք ետ վազքի անցած էր յոյս ներշնչելով միւս հիւանդներուն: Վերջին երկու տարիներուն նաեւ մասնակցած էր Լոս Անճելըսի Մարաթոնի ՀՕՄի խմբակին: Արապեան իր չորս տարուան փորձառութենէն սորված դասերը փոխանցեց, որոնց կարգին ուրիշներուն օգնելը ինքնին բուժիչ ազդեցութիւն ունի:

Վերջին զեկոյցը փոխանցեց Դոկտ. Հայկոյշ Քալինեան որ դատաբժշակական մտային հոգեբոյժ է (Forensic Neuropsychologist), որ իր դարմանատան մէջ կը քննէ հիւանդներու մտային, հոգեկան եւ բժշկական այլ խանգարումները: ՀՕՄը իր առաջին եւ վերջին համալսարանական ուսման համար կրթանպաստներ տրամադրած է: Իր կեանքին ընթացքին շաքարախտն էր ամենէն վտանգաւորը, որ պատճառ դարձաւ որ օրինականօրէն կոյր ըլլայ, իսկ անկէ զատ ինքնաշարժի արկած մը որուն պատճառով գլուխը վիրաւորուած էր: Իր բժիշկը թելադրած էր արկածին պատճառով չի կրնար նոր բան սորվիլ, պէտք է ընդունի եղելութիւնը եւ տունը նստի հեռատեսիլ դիտէ: Ինք իր բժիշկին սխալ փաստելով նաեւ վճռեց այնպիսի հոգեբոյժ մը ըլլալ որ որքան ալ լուրջ ըլլայ հիւանդի մը վիճակը անոր յոյս տալու պիտի չզլանայ: Եւ այսպէս, ան մեկնած էր Նիւ Եորք իր մասնագիտութիւնը ուսանելու երբ կը շարունակէր տառապիլ շաքարախտի հետեւանքները՝ առանց պարզ գիրերը, շուրջիններուն դէմքերը կամ փողոցի անունները տեսնելու: Բայց տեղի չէր տուած եւ արդէն իսկ տասը տարի եղած է որ իր դարմանատան մէջ կը գործէ եւ գործը ընդլայնած է վերջերս վարձելով մանուկներու մասնագէտ այլ հոգեբոյժ մը: Ան դիտել տուաւ թէ երբեք չէ հարցուցած թէ ինչո՞ւ իրեն պատահած են այս ամէնը, բայց թելադրեց եթէ ներկաները դրական տրամադրութիւն ունենան եւ որեւէ դժուարութեան պարագային իրեն յիշեն:

Զեկուցողներն ու համադրողները յուշատախտակներ ստացան: Իսկ ՀՕՄի Շրջանային Վարչութեան ատենապետուհի Լենա Պօզոյեանը բարձրօրէն գնահատեց սեմինարը հովանաւորող Հայկոյշ Քոհլըրը եւ իրեն ծաղկեփունջ մը յանձնեց:

ՀՕՄի անդամները որոնք քանի մը բանախօսներուն մայրերն էին ներկայ էին դիտողներու կարգին: Ինչպէս որ անոնք նախապէս շատ անգամներ իրենց դուստրերուն քաջալերած էին, դարձեալ հոն էին քաջալերելու եւ յաջորդ սերունդին փոխանցելու ՀՕՄի լուսաւոր ջահը:

Photos

 

Post a comment